وقتی تو نیستی، چه انتظاری از جان هست؟ وقتی تو نیستی، از هستی عاشق چه می‌ماند؟ بی تو چگونه آهنگ فرسودن جان را کند کنم و درد فراق را درمان؟ بسیار بوده است که من هجران را با خیال روی تو درمان کرده ام ولی تا کجا می شود چنین کرد؟ چگونه قلب عاشق را می توان با خیال روی یار آرام نگه داشت؟ نفسی را که از هجر یار به شماره می‌افتد با چه دارو و درمانی می‌شود دوباره بازگرداند؟

من حتی اگر دشتی باشم پهناور پر از گل های وحشی بدون تو مگر چقدر می گذرد که به کویری بدل شوم؟ من اگر رودی باشم خروشان، باران تو نبارد بر من، به سالی دجله گردد خشک رودی. من اگر کوهی باشم پر از غرور و ارتفاع، بدون تو می شکنم، خرد می شوم. اگر خورشید را باشم در گرما، بدون آتش وجود تو خاموش می شوم. آسمان با ماه و خورشید، آسمان است. شبِ بدون ماه و روزِ بدون خورشید،  آسمان هم دیگر آسمان نیست.

من بی تو فقط تکرار مداوم دیروزم. دل مرده و کهنه تر از هر روز دیگر. بی تو سراپا غم هستم. پر از اندوه. انباشته از درد. یک تکه چوب خشک بی ثمر. یک برگ که زیر پای عابران بی تفاوت خرد می شود. یک ذره غبار که با هر بادی جا به جا می شود.

بی تو نه شاپرک زیباست نه پرستوها خبری برای گفتن دارند. وقتی نیستی، نه باران را صفایی است نه آسمان را. وقتی نباشی شادی نیز غمگین است و آسایش، دردناک.  بی تو گل هست اما گل نیست، دل می‌تپد اما دردمندانه و بی قرار. بی تو پرنده خیال آن قدر خود را به قفس تنگ اندیشه می‌کوبد که زخمی و بال شکسته، جان دادن آغاز می‌کند. بی تو همه چیز تاریک تر از زندان سکندر است. تو که نباشی زندگان هستند اما زندگی نیست. بی تو همه چیز منجمد می‌شود حتی زمان هم می‌میرد. شعرها و ترانه‌ها بی تو بر لب‌ها می‌خشکد و لب‌ها دیگر حرفی برای گفتن ندارند و حرف‌ها معنایی ندارند و معانی خود را به ریشخند می‌گیرند.

همیشه به من گرمای عشق نثار کن که عاشق دلباخته‌ی بی قرار و مشتاقت، جانش رهین مهر توست و بی عشق تو زمستانی‌تر از باغ سرما زده خشکی خواهد بود که امیدی به آبادی ندارد  و آواره‌تر از بادی که  هیچ سرزمینی او را قرار نخواهد بود.

همیشه به من گرمای عشق نثار کن که بی تو وعشق تو می‌میرم

پرنده بر شانه های انسان نشست .

 انسان با تعجب رو به پرنده كرد و گفت : اما من درخت نیستم. تو نمی توانی روی شانه ی من آشیانه بسازی.

پرنده گفت : من فرق درخت ها و آد م ها را خوب می دانم. اما گاهی پرند ه ها و انسا نها را اشتباه می گیرم. انسان خندید و به نظرش این بزر گترین اشتباه ممكن بود. پرنده گفت: راستی، چرا پر زدن را كنار گذاشتی؟

انسان منظور پرنده را نفهمید، اما باز هم خندید. پرنده گفت : نمی دانی توی آسمان چقدر جای تو خالی است . انسان دیگر نخندید. انگار ته ته خاطراتش چیزی را به یاد آورد . چیزی كه نمی دانست چیست. شاید یك آبی دور، یك اوج دوست داشتنی.

پرنده گفت : غیر از تو پرنده های دیگری را هم می شناسم كه پر زدن از یادشان رفته است . درست است كه پرواز برای یك پرنده ضرورت است ، اما اگر تمرین نكند فراموشش می شود. پرنده این را گفت و پر زد .

انسان رد پرنده را دنبال كرد تا این كه چشمش به یك آبی بزرگ افتاد و به یاد آورد روزی نام این آبی بزرگ بالای سرش آسمان بود و چیزی شبیه دلتنگی توی دلش موج زد . آنگاه خدا بر شانه های كوچك انسان دست گذاشت و گفت : یادت می آید تو را با دو بال و دو پا آفریده بودم ؟ زمین و آسمان هر دو برای تو بود . اما تو آسمان را ندیدی. راستی عزیزم، بال هایت را كجا گذاشتی؟ انسان دست بر شانه هایش گذا شت و جای خالی چیزی را احساس كرد آنگاه سر در آغوش خدا گذاشت و گریست .

گاهی آدما تبدیل می شن به شبگرد تنهایی که دنبال روشنایی خودشون رو غرق ظلمت می کنن . ولی من باید به بینایی برسم تا بتونم زنده بمونم و زندگی کنم .

توی زندگیم اشتباهات زیادی کردم . گاهی بد بودم و گاهی خوب . گاهی لبخند روی لبهام بود و گاهی غم توی دلم . گاهی تو اوج خوشبختیم احساس بدبختی می کردم و گاهی هم با اینکه دنیا به کامم بود از خدا واسه همه ی دلتنگی های دنیا شکوه کردم . گاهی بود که من بین همه تنها بودم .

اما وقتی توی اوج بی کسی و توی غربت دلم خدا رو حس کردم و اون رو با اینکه فراتر از فکر کوچیک منه با تمام وجود نزدیک تر از همیشه دیدم اون لحظه فهمیدم  دلارام چه قدر ناشکر بوده .

اون دلارام مرده و حالا دلارام دیگه ای اومده . این دلارام تنها نیست اون خدا رو در هر لحظه ي زندگیش داره .

شخصی آمد نزد امام حسین (ع)

گفت من فردی گنهکارم ، و توان مقابله با گناه هم در من نیست . پس مرا نصیحتی فرما!

حضرت فرمودند:

پنج کار را انجام بده ، بعد هرچه می خواهی گناه کن!!

1-  روزی خدا را نخور ، بعد هرچه می خواهی گناه کن.

2-  از مملکت خدا بیرون رو ، بعد هرچه می خواهی گناه کن.

3-  برو جایی که خدا تو را نبیند و بعد هرچه می خواهی گناه کن.

4-  وقتی فرشته مرگ برای قبض روح به سراغت آمد ، او را از خود دور کن و بعد هرچه می خواهی گناه کن.

5-  وقتی که مالک جهنم  خواست تو را داخل آتش نماید ، پس داخل مشو و بعد هرچه می خواهی گناه کن

تو شهر قصه هيچ کسي من رو براي من نخواست
هيچکي لباس فکرشو رنگ صداي من نخواست
دغدغه ي آدمکا دغدغه هاي من نبود
جز تو (؟؟؟) کسي منتظر صداي پاي من نبود

گاهي مي شه که دل آدما پر از درد مي شه . همه کس دارن و هيچ کس ندارن
روزي مي رسه که عشق سراغت مي ياد
عشق کسي که هيچ وقت فکرشم نمي کني ، کسي که روح تو رو تصرف مي کنه
کسي که نيازش با وجود تو بي نياز مي شه
اما...
اما لحظه اي مي رسه که يار مي ره و دل هم مي شکنه
درد دو پيمانه و يک جام ، جامي که يار شکست و رفت

Design by : Night Skin

RSS